De Spoetnik-cursus zit er op! Jammer, jammer, jammer. Het was erg leuk om alle toepassingen (bekend en onbekend) eens met een serieus doel voor ogen te gebruiken. Soms zat ik wat te klooien op internet, maar wist ik al meteen dat ik het nooit meer zou gebruiken. Nu was het minder “uitvreterig”.
En leuk om met anderen mee te kijken. Ik was niet de enige die er af en toe niet uitkwam. Verder heb ik niet altijd mijn huiswerk helemaal afgemaakt, omdat IK TOCH NIET VOOR DE iPOD IN AANMERKING KWAM (helaas)! Als we in Nijmegen hiermee aan de slag gaan, wat zetten we dan in? Een leuke digitale camera? Een laptop? Een Palm?? Of een palmpje? Enfin. Ik hoop dat we er mee aan de gang gaan.
In de enquete van Spoetnik wordt gevraagd naar welke toepassingen je het meest zinvol vindt en dan is heus niet alles even relevant. Er zijn toepassingen die beslist lager op mijn lijstje staan.
Voor ons team wil ik aan de gang met een (heel eenvoudige) startpagina en wie weet wordt dat toch een Netvibes-pagina tzt. Een blog zou handig zijn voor alle korte mededelingen die er zo per dag langskomen, maar daarvoor moet je wel tijd maken. Altijd een probleem. Voor afspraken enz. is het handig een gezamelijke agenda te hebben, maar die hebben we nu gelukkig al in ons roosterprogramma. Nu nog dat programma moderniseren;-)
En met Jonna ben ik al aan het samenwerken met GoogleDocs, waarmee we ons aan het voorbereiden zijn op het Forum. Dus veel geleerd, zekerder geworden, kritischer geworden en nog steeds vol verwondering en met veel enthousiasme aan het surfen. Op naar web 3.0:
The Semantic Web is a web of data. There is lots of data we all use every day, and its not part of the web. I can see my bank statements on the web, and my photographs, and I can see my appointments in a calendar. But can I see my photos in a calendar to see what I was doing when I took them? Can I see bank statement lines in a calendar?
Why not? Because we don’t have a web of data. Because data is controlled by applications, and each application keeps it to itself.
The Semantic Web is about two things. It is about common formats for integration and combination of data drawn from diverse sources, where on the original Web mainly concentrated on the interchange of documents. It is also about language for recording how the data relates to real world objects. That allows a person, or a machine, to start off in one database, and then move through an unending set of databases which are connected not by wires but by being about the same thing.
